Dzięki uruchomionej przez Ministerstwo Sprawiedliwości linii telefonicznej w 2011 r. udało się pomóc 37 rodzinom, których życie lub zdrowie mogło być zagrożone z powodu przemocy w rodzinie. Każdorazowo kontakt pokrzywdzonego z infolinią uruchomił natychmiastowe działania kuratora, policji i sądu. Przemoc w rodzinie to ciągle poważny problem. Policja podejmuje rocznie ponad 80 tys. interwencji w oparciu o procedurę „Niebieskiej Karty”, zaś sądy tylko w 2009 r. skazały ponad 14 tys. sprawców tego rodzaju przemocy.

Uczestnictwo sprawcy przemocy domowej w programie oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych może skutecznie wpłynąć na zmianę jego dotychczasowych zachowań. Niedawna nowelizacja Kodeksu karnego daje szansę na częstsze stosowanie tego środka probacyjnego, obecnie już bez konieczności uzyskiwania wstępnej zgody skazanego.

Ostatnio wprowadzone przepisy dotyczące oddziaływania na sprawców przemocy w rodzinie umożliwiają ich szybką i skuteczną izolację od osób pokrzywdzonych. Jakie to przepisy i jak z nich korzystać? „Dlaczego w Polsce osoby pokrzywdzone przemocą w rodzinie, zwykle kobiety, często z dziećmi, muszą uciekać z domu przed innym domownikiem – sprawcą przemocy, niekiedy zamieszkiwać u krewnych bądź w domach samotnej matki, podczas gdy sprawca przemocy może cieszyć się komfortem pozostawania w mieszkaniu?”. Podobne pytania zadawały wielokrotnie organizacje międzynarodowe (organizacja Narodów Zjednoczonych, zwłaszcza jej komitet Praw człowieka, czy też Rada europy), krajowe organizacje pozarządowe, wreszcie sami pokrzywdzeni. odpowiedź była jedna: „nie dysponujemy skutecznymi narzędziami pozwalającymi izolować sprawcę przemocy od pokrzywdzonego, w tym skutecznie zobowiązywać prawnie sprawcę przemocy do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z osobami najbliższymi”.

Przyjęcie dyrektywy ustanawiającej minimalne standardy w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw sprawi, że na terenie UE ujednolicone zostaną zasady traktowania takich osób. Negocjowane obecnie rozwiązania prawne zmierzają do zastąpienia obowiązującej przez ostatnie 10 lat decyzji ramowej w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym, której cele nie zostały w pełni osiągnięte. Odmienne systemy prawne poszczególnych państw europejskich są przyczyną nierównego traktowania ofiar przestępstw na terenie Unii Europejskiej, a także różnych standardów ochrony osób pokrzywdzonych. Fakt ten wyraźnie dostrzeżony został w związku ze zniesieniem granic wewnętrznych między państwami członkowskimi, czego skutkiem jest wzrost mobilności mieszkańców Europy oraz wzrost liczby przypadków, w których ofiarami przestępstw stają się obywatele państw UE przebywający poza ojczystymi krajami.