O założeniach i funkcjonowaniu Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, także o pojawiających się zarzutach aplikantów wobec organizacji szkoleń, „Na wokandzie” rozmawia z sędzią Leszkiem Pietraszko, dyrektorem KSSiP. – Krajowa Szkoła, a wraz z nią scentralizowany system kształcenia kadr wymiaru sprawiedliwości, powstały na skutek likwidacji instytucji asesora. Czy całkowita rezygnacja z asesorów była dobrym rozwiązaniem? – Powstanie Krajowej Szkoły nie ma związku z likwidacją instytucji asesora sądowego, likwidacja wymusiła jedynie stworzenie modelu wydłużonej aplikacji sędziowskiej. Celem centralizacji systemu kształcenia wstępnego kadr sądownictwa i prokuratury było natomiast ujednolicenie programu szkolenia, a także podwyższenie jego poziomu.

Dla obywateli – informatory, plakaty oraz spoty telewizyjne. Dla sędziów, prokuratorów, kuratorów i mediatorów – szkolenia i konferencje. Wszystko po to, by upowszechnić alternatywne sposoby rozwiązywania sporów. Mimo, że mediacja w polskim prawie ma już swoją historię – w 1998 r. wprowadzono ją do procedury karnej, w 2001 r. do procedury w sprawach nieletnich, w 2004 r. do postępowania przed sądami administracyjnymi, a w 2005 r. do procedury cywilnej – to nie jest popularna.

Nowa procedura zgłaszania kandydatów oraz bardziej precyzyjne regulacje dotyczące pozycji prawnej przedstawicieli instytucji – oto najważniejsze regulacje kompleksowej nowelizacji u.s.p. dotyczącej ławników. Nowe przepisy m.in. przywracają obowiązek sprawdzania kandydatów na funkcję ławnika przez policję, a także doprecyzowują czynności, za które ławnik otrzymuje rekompensatę. Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych weszła w życie 14 czerwca 2011 r. Zawiera ona kompleksową nowelizację Rozdziału 7 „Ławnicy” Działu IV u.s.p.

Ułatwienie wykonywania orzeczeń sądów we wszystkich państwach członkowskich, przyspieszenie transgranicznych spraw spadkowych, europejskie prawo umów – oto priorytety polskiej prezydencji w zakresie prawa cywilnego. 1 lipca Polska objęła przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej. Przyjęty podczas prezydencji szwedzkiej Program Sztokholmski, określający priorytety polityczne, instrumenty oraz obszary rozwoju współpracy w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, wyznaczył bogaty katalog przedsięwzięć do realizacji. Polskę czeka długa lista nie tylko już rozpoczętych, ale i spodziewanych wkrótce inicjatyw prawodawczych Komisji Europejskiej. W toku politycznych konsultacji poprzedzających przewodnictwo, Ministerstwo Sprawiedliwości preferowało inicjatywy ukierunkowane na rozwiązywanie rzeczywistych problemów obywateli.

Od 1 lipca br. eksperci z Ministerstwa Sprawiedliwości kierują pracami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi rozwiązań z zakresu m.in. współpracy sądowej w sprawach karnych. Priorytetem tych prac jest wzmocnienie pozycji ofi ar w postępowaniach, harmonizacja standardów pomocy prawnej dla osób podejrzanych i oskarżonych, a także wprowadzenie Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego. W obecnym stanie prawnym UE podstawowe instrumenty dotyczące roli ofi ary przestępstwa to decyzja ramowa Rady o pozycji ofi ar w postępowaniu karnym z 15 marca 2001 r. i dyrektywa z 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofi ar przestępstw. Postanowienia dotyczące uprawnień procesowych ofi ar znajdują się ponadto w szeregu aktów prawnych dotyczących wybranych kategorii przestępstw, np. w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar.

O priorytetach resortu sprawiedliwości podczas polskiego przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej rozmawiamy z Igorem Dzialukiem, Podsekretarzem Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości odpowiedzialnym za współpracę międzynarodową. – Rada Unii Europejskiej złożona z ministrów poszczególnych krajów członkowskich to tylko jeden z organów decyzyjnych Unii, obok Komisji Europejskiej, Parlamentu Europejskiego oraz Rady Europejskiej wyznaczającej kierunek działań politycznych podczas szczytów przywódców państw UE. Jakie realne znaczenie będzie miała nasza prezydencja?